من چرا آدم نمیشم.ینی هر بار باید به خودم یادآوری کنم؟هر بار هم دوباره گول بخورم؟چقدر آخه؟چقدر!

باشه اصلا تو بگو دوستش داری و لیاقتش رو هم داره.آخه الان باید بگی؟الان؟؟؟؟دقیییقا همین امسال؟!!!

من دقیقا روزایی که حالم خوب نیست،روزایی که تنهام و دلتنگم و معلوم نیست چه مرگمه یهو صفحۀ بلاگفا رو باز میکنم و میام اینجا.حسم به اینجا شبیه پستوهاییه که توش خمره های ترشی و خیارشور داریم.خلوت و خنک و

دلم نمیخواد خبر بد بدم.اما وقتی آدما میمیرن یه واقعیت محکم کوبیده میشه تو صورت آدم.اصلا مهم نیست که مموری کارتت یهو بدون هیچ اتفاقی بسوزه یا سرت گیج بره و بیفتی وسط اتاق.از اینکه هی یکی این واقعیت وحشتناک رو هی میکوبه تو صورتت هم مگه بدتر میشه؟و بعد میبینی بعد از مرگ آدما هم همچنان زندگی ادامه داره و همین ترسناک ترش میکنه.